Prawie jak fotograf…

Dąd pamięci

  Część druga historii drzewa, które znik­nęło w niewy­ja­śnio­nych okolicz­no­ściach… Rano jak szedłem to był już kamień posta­wiony, a jak wracałem był już ten dąb. Ciekawe co się stało poprzed­niemu drzewu (bo nie sądzę, żeby ktoś je z preme­dy­tacją wyrąbał, celem posa­dzenia tu tego pomnika).

  PS. Ciągle szukam „środo­wiska”, które pozwoli mi publi­kować moje pier­dołki tak jak chcę i chyba jestem coraz bliżej celu. Port­folio i pokazy zdjęć na foto­bloga -> flickr, duże zdjęcia poje­dyncze i trochę pisa­niny -> tutaj, czyli prawiejakfotograf.pl, mikro­pier­dołki i fotki z komórki -> face­book. Twitter przyda się tylko do aktu­ali­zo­wania statusów na face­booku, a cykl foto­ko­mórki zniknie z flic­kera. Picasa zostanie prywat­nego dzie­lenia się zdję­ciami (niestety flickr nie ma chyba opcji ukrytej galerii, do której poprzez odpo­wied­niego linka dostęp ma każdy). Tyle maru­dzenia, pozdro!