Prawie jak fotograf…

 Podpa­trzone w jakimś kuli­narnym programie… Czosnek, cebula, pieczarki, grzyby suszone, śmietana, makaron, kurczak i ser. Do tego trady­cyjne przy­prawy typu sól, pieprz, płatki chilli, sok z cytryny. Całość podana z tanim winem Kagor — muszę przy­znać, że posma­ko­wało nam jedno, spró­bo­wa­liśmy innego i chyba będziemy próbować kolejne, bo są dobre (nie znam się na winach, ważné że mi smako­wało). Zdjęcia byle­jakie, ale za aparat chwy­ciłem spon­ta­nicznie i nie bawiłem się na siłę w usta­wianie ostrości itp.

Coty­go­dniowe apdejty? To niemoż­liwe… wożę aparat ze sobą, ale czasami to mi się odechciewa. Poza tym jak jakieś zdjęcia zrobię, to… najpew­niej zapomnę je na czas zgrać. A tak poza tym, to chyba się powi­nienem z blogu­siem prze­bran­żowić — prawie jak kole­jarz, czy coś takiego ;) Nawiasem mówiąc mój stereo­ty­powy obraz załogi w takim skła­dzie to mundur, biała koszula, krawat i szacunek połą­czone z ciągnię­ciem tego wózka w tym całym bagnie jakim są nasze koleje… Ciężki kawałek chleba chyba.

Rano te tablice nie dzia­łały w ogóle. Czyżby mróz?